Listhaug over alle hauga på Finnmarksvidda.

 
Æ fatta faen mæ ikkje koffør landbruksminister Sylvia Listhaug skal forhandle med sametingspresidenten om reduksjon av reinantallet i Finnmark.

Det er vel  sånt at det er et stort nasjonalt problem med for lite beiteland tel reinsdyran oppe i ett av fylkan vårres i nord.

Æ skulle tru at også det fylket er undelagt landbruksministeren sin suverene myndighet. Er ho ikkje herre i eget hus, eller er ho og Finnmarksvidda underlagt en annen stats jurisdiksjon? Ja - undres.

Grønn desemberplen og Jan Olsen NRK P1

 
Det er 2 varmegrader ute her på Gvarv. Frosten æ hadde her i går er borte. 
Det samme med frostrimet på plenen min. 

Nu er den grønn, og nesten like fin som på sommerdagen. Sola er oppe på himmelen sjøl på om det er den tiende desember, og fredsprisen utdeles tel verdige prismottakera borte i tigerstaden.
 
Sola er oppe, som sagt, og dermed så får æ dessverre ikkje den gode og lune desemberfølelse inn under det gamle skrukne skinnet mett. Sjøl tujahekken min svette av fortvilelse. 

Men slik man sår høster man, var det nån som sa tel mæ eingong.
 
Om litt skal æ høre på lønsj i NRK P1 og på kompisen min, han Jan Olsen. Det er en av ukas høydepunkt for mæ.

Adventstid og mørkemenn.

I dag har æ en aldeles fin morran tross alt. Smertan i nakken min, og det som følge med dem fra yrkesskaden, lar æ ikkje knekke mæ. ¨

De pinefulle plagan mine planta inne der, under huden nerafor topplokke, må æ nok slite med heilt tel æ trekke mett siste åndedrag.

Men æ har æ egen evne tel å fortrenge dem.
Kanske æ foretar en en politisk punktstreik mot alt det onde. Kunne den ha hjelpt mæ på sikt? Tvilsomt.

Æ trur nok heller på bruken av floskelen; sånn går nu dagan mine.

Fin morran ja. Heilt super. Ute er det 7,3 kuldegrader nu klokka 0722. Bakken på utsia er ikkje lenger grønn sånn som den var i går. Nu er de grønne gresstustan som stekk opp av den leirholdige jorda på plenen min dekt tel av ett lite lag med kvit rim etter at frosten har sleika over dem med sin iskalde tunge.
Himmelen over mæ er ellers aldeles skyfri og fin, som synet mett på det kristne liv. Sjøl om det er mørke ute - av og tel, så veit æ det at det er en del av livet mett, samt en del av den positive kverdagen min. Æ elske å nyte det fine Vårherre har skapt både på to- fire- pg fleire bein. Æ elske også å nyte Guds skaparverk ute i naturen med all sin herlighet der ute.

Mørket. Kor æ savne den nord-norske mørketida, som æ er så vant med fra den koselige bygda æ kjem fra.
Mørkemenn har vi også der oppe. Dem oppleve vi sjøl på den lysaste sommardagen. De ser nok ikkje nokka anna enn det evige mørke, uansett. De kan ikkje ha det mukje godt - mørkemennan der oppe. 

Men de om det.

Ris og ros, og litt tel.

Etter mine fattislige beregninga er det idag akkurat en måned tel den første juledagen i år. Ute på Gvarv er det null grader nu klokka 8 på morran, og himmelen er rød og fager, som fargan på flagget i mett hjerte.

Bakken er fortsatt grønn, og snyfillan som kom her om dagen, som la det tynne teppe her. har gloppe og er borte, som gullmedaljen tel fotballklubben Odd i årets fotball-NM. Svært få ting her i livet er derfor avgjort på forhånd, veit æ. Men som den kristne mannen æ er så veit æ med sekkerhet ka som venta mæ når æ lukke auan mine igjen for siste gong. Eller veit æ heller ikkje det? No blei æ  i villrede igjen.

FB er et forresten et merkelig medium å være medlem av. Støtt får man en eller anna form for kritikk. Fortelle man om positive ting der - ja då skryt man. Fortelle man det om negative, så får man huden proppa full for æ spre negativitet, og blir bedt om å holde kjeft. Kanskje det er best å holde kjeften sin igjenlukka, nokka æ har svært vanskelig for å gjøre. 

En anna teng veit æ også med sekkerhet; det er så forbanna lett å kritisere andre, men å gi ros er straks verre. Då overser kritikeran det positive, og late som ingenting har hendt.

I morres så var æ inne hos min fondsforvaltarn for å se tel fondan mine, som den kapitalisten og AP-mann æ er, Der såg æ at ett av fondan mine hadde gått opp 37,84 prosentpoeng hittil i år. Ikkje dårlig det for en fattig finn. Men som motvekt må æ også sei at ett anna av dem bære hadde  gått opp 2,91.

Nu er det dags for å gå inn i bua mi å forsøke og dreie nokke fleire julegava. Kanskje æ også derinne får meir dreis på nån andre ting æ slit med.

Fugleungan mine og Krf

Det er tirsdag etter kalenderen min her på Gvarv. Men i mett ringe hau har æ har en håpefull drøm om at 

det skulle ha vært mandag. Men æ får nok rette mæ etter kalenderen som sæ hør og bør. Det nøtta ikkje å 

gjøre som strutsen i fortellinga, stikke haue mett ner i sandkassa, den æ har snekra for barnebarna min, 

og håpe at tia ikkje skal gå så fort som den gjør for mæ. 

Nei, æ veit ikkje om strutsen tenke sånn. Men av og tel så synes æ at det skulle gå an å sette den samme kalenderen, og tida i den, i slow motion, eller i sakte tempo, for dem som ikkje er så bevandra i de samiske preposisjonan og språk. 

Samisk eller engelsk, denne morran er likevel kjempefin for mæ. Æ sett nu her kun i Adams drakt med 

den nydelige morrasola skinnanes rett mot ryggtavla mi. 

De smellfeite rævskinken mine bretta sæ nedover setet på stolen æ sett i, som en brøddeig som har stått 

tel hevings for lenge. 

Og årsaken er misbruken av gode maten oppe i Vrådal og barnedåpen der. Æ lar aldri nokka mat stå 

urørt, eller igjen, om så magen min revna på kryss og på tvers . Den skal ned, okke som er.

Barometeret på bordet mett blinka nu tel mæ med ei dynamisk sky i det gråe vinduet i fronten på det. 

Temperaturen i det sammen vinduet vise mæ at det er 16, 4 grader ute nu klokka 0757.

Då æ kom ned fra Vrådal i går og fra den flotte barnedåpen der oppe, måtte æ lure mæ inn i grarasjen 

min for å se tel familien som har fløtta inn i den. 

Nu var eggan bytta ut med seks nusselige rosa og fjærfrie unga med gule nebb som strekte de korte 

halsan mot mæ då æ kikka inn i sprekke tel dem. Gu så glad æ blei då æ så dem der. 

Ingen katte hadde kommet inn tel dem etter alle de forebygganes teltakan min. Kattdjevlan stole æ like 

mukje på som tel han der i KrF. Slu er de, og finn på så mukje rart. 

Då meine æ kattdjevlan. Krf-folk er ikkje djevla, enskjønt de klore meir enn nok om de får anledning 

tel det. Enkelte av dem klatra nok også, i aluminiumsstiga, men det har æ nu endå tel gode å se katta

mi gjøre.

Det er som sagt tirsdag, og om ikkje lenge kjem snekkarn min hit. Garasjen kan vi ikkje gjøre nokka 

med nu når den har blitt barselklinikk, snart den einaste i heile Telemark. Resten av dem har de jo 

vedtatt bygd ned. 

Æ veit ikkje ka æ skal sette han tel nu, snekkarn min, for æ kan ikkje la han gå her på tomgang. Då blir 

han rastlaus og kan få heimlengsel mot evig vakre nord. 

Det mangla ikkje på arbeidsoppdrag for han skal dokker tru om æ trør på tenkefoten min.

Min nakne kropp og TV2

Mandagsmorran er det her på Gvarv. Dagen min er  fullpakka av varm maisol fra austlig retning, og det fra en skyfri telemarkshimmel. Her sett æ nu ute på verandaen min, kun i Adams drak,t og nyt morran min i lange drag.
På ottaen tidligare idag spankulert æ også fram og telbake på det nymimpregnerte altandekket mett uten en einaste trå på kroppen min.

Klatra opp og ned av gelenderet av verandaen min, og balanserte på det, som turneren Unni Holmen på bom i si tid.  Æ vrikka på den maskuline hengerumpa mi, gjorde æ også. Der sto æ og viste fram mine yndige attributter etter beste evne då æ balanserte på det smale kantbordet øverst. To føtter ned og en rett ut, trudde æ.

Men då fekk Kykke, hanen tel naben min, nok. Han samla sammen hønseflokken sin og jaga dem inn i buret med en faderlig fart, og slamra ytterdøra hardt igjen etter sæ og låste den. Nu høre æ ennu at han gale der inn, som en galen hane i varmen og venta at æ skal ta tel vette og hoppe ned av gelendret.

Mett unike legeme, som er æ så stolt over, har naturlig silikoninnlegg på vitale plassa. Det har også litt segg her, og litt segg der.


Og så er æ barbert det også. Over det heile. Nu ser kroppen min ut som ett ruflat tømt ølglass, også i fasongen, med botnet i vere.  Ikkje såpass som det tørka skumme er telbake på det.

Mulig TV2 har vært og smugfilma seansen min med den gjeve kroppen min. Jau æ håpa nu i hverfall på det.

Men ka i faen gjør æ ikkje i håp om å komme på TV2.

Ha en ny flott uke dokker slitera i samfunnet, både nakne og tannlause.

.. festglade ungdomma

Nydelige solstråla smyg sæ usett ned fra oven og legg sin varme hand på min, som handa tel et vakkert kvinnemenneske. Ute rundt mæ kvitra fuglan uhemme, som festglade ungdommer på en 
lørdagskveld. Lørdagskveld har æ i haue mett nu sjøl om det er langt ut på søndags formiddag. 

Det grønne vårgresset på plenen min var rimfull på ottaen i dag. Så kom den velsigna sola og rimet gikk over tel frisk dugg som så fordampa ut i intet igjen. Et tydelig eksempel på fysikkens aggregattelstanda i naturen; når ting går 
over fra fast, så tel flytanes, og så tel gass. Velsigna natur. Du har alt på stell.

Nu er snekkarn og æ inne tel lunsj ute på verandaen min i solveggen her på stille Gvarv. Snekkarn kom 
subbanes her på morran og lurte på om han kunne jobbe idag. Æ sa som sant var at det er jo søndag og 
kviledagen som Vårherre har ordna tel oss. 

Han kikka dumt på mæ og sæ at han tok jo ut kviledagen på første mai. Han meinte  nu at var det samme for Vårherre korsen dag han tok kviledagen sin på. 

Kanskje snekkarn min har rett. Det blei no tel at han bynnte å pusle med sett, uten å hamre og bråke for 
mukje.

“Ta ut”, sa snekkarn min. Ka i fan meite han med det. Ta ut. Æ måtte smake på ordan mange gonga. Æ har det med å gruble når æ høre nye uttrøkk som æ ikkje forstår betydninga av.

“Ta ut” er ikkje nokke æ har vært vant med oppe fra sameland der æ kjem ifra. Der oppe tar vi aldri nokke ut. Jau, det vi putte inn, må vi også ta ut igjen .

Men her på Østlandet tar de ut alt alt sammen. Grodagen tar de ut. En feriedag også i ny og ned. Æ skulle 
ønske at æ også hadde nokke å ta ut - om ikkje anna enn en bitte lite avspasseringsdag i blant. 

Men æ hold mæ nu tel det gamle og velkjente. Så det blir med det æ er vant med. Best er vel det også sånn. 

Æ er livsredd forandringa; og endring av de faste rutinan mine. 

Om æ ikkje kjem på dass klokka kvart på sju om morran, med underbuksa mi langt nere på de hårate leggan mine, så trur æ det er verdens undergang. 

Det samme er det med kaffen og kaffekoppen min. Den må taes i det samme koppen. Best er det også om koppen ikkje er for utvaska. Brødskiva mi med goudaosten på er også en god innarbeidd, og ufravikelig vane. 

Æ har mange gonga lurt på ka æ skulle ha gjort uten goudan min. Den er nu der i kjøleskapet mett, like kjært der som tørkepapiret på holdarn sin i dassen. 

Då æ var i harryland  her om dagen kjøpte æ en ny stor goudaost - en diger klump på tre kilo.

Sist æ var der og kjøpte æ også en telsvaranes ost. Og den hadde æ så lenge at osten blei penetrert, eller gjønnaborra, med grønne tråa av mugle. Men æ skar tjukt  av osten min for det, og la osten på brødskiva mi. 

Æ har lært fra skolen i Boltåsen at penselin er godt for helsa, og er forebygganes for alt ondt. 

Så då så.