Nysny og skummel fuggelskrik.

Morran og tirsdagen er godt igang her hos mæ på Gvarv. Tel avveksling er bakken på utsia kvit. Ett aldri så lite lag med nysny har kommet ned her på Gvarv i løpet av natta mens æ var borte i drømmeland. Neppe nok av det tel at æ kan kalle det for julesny. Men kvitt på bakken er det nu der ute i allefall.

Sjøl Mia, den chipmerka katta mi, måtte ut på den snødekte verandaen min nu på morraparten for å se ka som egentlig sto på, samt å legge litt spor etter sæ.

I går fekk æ ikkje sove som normalt då æ la mæ ned under dyna i den iskalde senga mi. Fenomenet var totalt fremmed for mæ. Normalt så er æ omtrent borte i drømmeverden lenge før haue med det gråe håret mett når putta, får æ så ofte høre. Men ikkje i går då æ la mæ. Då var på en måte fyrt opp , full av virketrang oguforløst energi. På en måte så gledde æ mæ også tel morradagen min, altså idag. Æ hadde sånne plana for morradagen som surra rundt i bakhaue mett, veit dokker.

Mens æ lå der og vrei mæ i senga mi, hørte æ plutselig en fuggel skrike rett på utsia det gardindekte  soveromsvinduet mett. Kaldt og uhyggelig var det svake skriket, men klart nok, då det nådde øran mine, sånn ca klokka halv to på natta.

Historisk så har æ hatt nån merkelige fenomena med fugla, fuggelskrik, og adferden tel dem opp gjønna åran. Æ kan liksom ikkje la være å tenke på opplevelsan mine med fuglan.Nokka fint, og nokka ikkje fullt så fint kan æ også sei. Men som alltid så legg æ alt dettan tel sies, og håpe at alt er vel der ute blant vennan mine.

I dag har æ også mange plana. Æ skulle ha vært i Lommedalen, og æ skulle ha vært i storbyen her på sørsiden av mæ. Æ skulle også ha kjøpt en julegave eller to. Men som oftast så ner juleaftnan fristen og handletidspunketet mett. 
Ka det så blir tel, får dagen fortelle mæ når den har vist absolutt alt av sæ sjøl.

Lettsalta torsk og risengrynssuppa..

Det mandag og ettermiddagen er et faktum. Plenen min er grønn og ser fortsatt innbydanes ut sjøl om æ er i medten av desember. Nu er det mindre enn sju daga tel det bynne å bli lysar igjen ute, og dagan mine blir lengre.

Sola har nu gått ned for i dag. Ned bak den mørke grankledte åsen i sørvest. I skrivanes stund er himmel totalt fri for skya, og kveldsmørket kjem ubønnhørlig siganes tel mæ, som en trofast venn som aldri svikte mæ.

 Fuglan mine, som har vært så opptatt med å spise fra forautomaten er æ laga tel dem, er sikkert mette nu. Nu har de nok lagt sine slitne nebb og  hau ned på puta, og søv nok nu, mett og god, tel det lysne av en ny dag i morra igjen

Nu har æ hatt en middag tufta på nord-norske tradisjona; lettsalta torsk med potet tel. Litt gulrøtter hadde æ også tel - som "sovvli". Den varme nykokte risengrynssuppa med rosiner i smakte fortreffelig, som en verdig avslutning på kalaset. Nu føle æ mæ som en ekte nordlending igjen.

Hadde nu sola også vært bortgjemt på dagtid her, ja då hadde dagan mine her vært heilt fullkommen. Nu sett æ i godstolen min i nesten total stillhet. Mor er ute, og då passa æ på å lytte , og nyte melodien som vedovnen min laga tel mæ for anledninga. Jau, æ har det godt.

Gråspurven like før landing ved forautomaten

Listhaug over alle hauga på Finnmarksvidda.

 
Æ fatta faen mæ ikkje koffør landbruksminister Sylvia Listhaug skal forhandle med sametingspresidenten om reduksjon av reinantallet i Finnmark.

Det er vel  sånt at det er et stort nasjonalt problem med for lite beiteland tel reinsdyran oppe i ett av fylkan vårres i nord.

Æ skulle tru at også det fylket er undelagt landbruksministeren sin suverene myndighet. Er ho ikkje herre i eget hus, eller er ho og Finnmarksvidda underlagt en annen stats jurisdiksjon? Ja - undres.

Grønn desemberplen og Jan Olsen NRK P1

 
Det er 2 varmegrader ute her på Gvarv. Frosten æ hadde her i går er borte. 
Det samme med frostrimet på plenen min. 

Nu er den grønn, og nesten like fin som på sommerdagen. Sola er oppe på himmelen sjøl på om det er den tiende desember, og fredsprisen utdeles tel verdige prismottakera borte i tigerstaden.
 
Sola er oppe, som sagt, og dermed så får æ dessverre ikkje den gode og lune desemberfølelse inn under det gamle skrukne skinnet mett. Sjøl tujahekken min svette av fortvilelse. 

Men slik man sår høster man, var det nån som sa tel mæ eingong.
 
Om litt skal æ høre på lønsj i NRK P1 og på kompisen min, han Jan Olsen. Det er en av ukas høydepunkt for mæ.

Adventstid og mørkemenn.

I dag har æ en aldeles fin morran tross alt. Smertan i nakken min, og det som følge med dem fra yrkesskaden, lar æ ikkje knekke mæ. ¨

De pinefulle plagan mine planta inne der, under huden nerafor topplokke, må æ nok slite med heilt tel æ trekke mett siste åndedrag.

Men æ har æ egen evne tel å fortrenge dem.
Kanske æ foretar en en politisk punktstreik mot alt det onde. Kunne den ha hjelpt mæ på sikt? Tvilsomt.

Æ trur nok heller på bruken av floskelen; sånn går nu dagan mine.

Fin morran ja. Heilt super. Ute er det 7,3 kuldegrader nu klokka 0722. Bakken på utsia er ikkje lenger grønn sånn som den var i går. Nu er de grønne gresstustan som stekk opp av den leirholdige jorda på plenen min dekt tel av ett lite lag med kvit rim etter at frosten har sleika over dem med sin iskalde tunge.
Himmelen over mæ er ellers aldeles skyfri og fin, som synet mett på det kristne liv. Sjøl om det er mørke ute - av og tel, så veit æ det at det er en del av livet mett, samt en del av den positive kverdagen min. Æ elske å nyte det fine Vårherre har skapt både på to- fire- pg fleire bein. Æ elske også å nyte Guds skaparverk ute i naturen med all sin herlighet der ute.

Mørket. Kor æ savne den nord-norske mørketida, som æ er så vant med fra den koselige bygda æ kjem fra.
Mørkemenn har vi også der oppe. Dem oppleve vi sjøl på den lysaste sommardagen. De ser nok ikkje nokka anna enn det evige mørke, uansett. De kan ikkje ha det mukje godt - mørkemennan der oppe. 

Men de om det.

Ris og ros, og litt tel.

Etter mine fattislige beregninga er det idag akkurat en måned tel den første juledagen i år. Ute på Gvarv er det null grader nu klokka 8 på morran, og himmelen er rød og fager, som fargan på flagget i mett hjerte.

Bakken er fortsatt grønn, og snyfillan som kom her om dagen, som la det tynne teppe her. har gloppe og er borte, som gullmedaljen tel fotballklubben Odd i årets fotball-NM. Svært få ting her i livet er derfor avgjort på forhånd, veit æ. Men som den kristne mannen æ er så veit æ med sekkerhet ka som venta mæ når æ lukke auan mine igjen for siste gong. Eller veit æ heller ikkje det? No blei æ  i villrede igjen.

FB er et forresten et merkelig medium å være medlem av. Støtt får man en eller anna form for kritikk. Fortelle man om positive ting der - ja då skryt man. Fortelle man det om negative, så får man huden proppa full for æ spre negativitet, og blir bedt om å holde kjeft. Kanskje det er best å holde kjeften sin igjenlukka, nokka æ har svært vanskelig for å gjøre. 

En anna teng veit æ også med sekkerhet; det er så forbanna lett å kritisere andre, men å gi ros er straks verre. Då overser kritikeran det positive, og late som ingenting har hendt.

I morres så var æ inne hos min fondsforvaltarn for å se tel fondan mine, som den kapitalisten og AP-mann æ er, Der såg æ at ett av fondan mine hadde gått opp 37,84 prosentpoeng hittil i år. Ikkje dårlig det for en fattig finn. Men som motvekt må æ også sei at ett anna av dem bære hadde  gått opp 2,91.

Nu er det dags for å gå inn i bua mi å forsøke og dreie nokke fleire julegava. Kanskje æ også derinne får meir dreis på nån andre ting æ slit med.

Fugleungan mine og Krf

Det er tirsdag etter kalenderen min her på Gvarv. Men i mett ringe hau har æ har en håpefull drøm om at 

det skulle ha vært mandag. Men æ får nok rette mæ etter kalenderen som sæ hør og bør. Det nøtta ikkje å 

gjøre som strutsen i fortellinga, stikke haue mett ner i sandkassa, den æ har snekra for barnebarna min, 

og håpe at tia ikkje skal gå så fort som den gjør for mæ. 

Nei, æ veit ikkje om strutsen tenke sånn. Men av og tel så synes æ at det skulle gå an å sette den samme kalenderen, og tida i den, i slow motion, eller i sakte tempo, for dem som ikkje er så bevandra i de samiske preposisjonan og språk. 

Samisk eller engelsk, denne morran er likevel kjempefin for mæ. Æ sett nu her kun i Adams drakt med 

den nydelige morrasola skinnanes rett mot ryggtavla mi. 

De smellfeite rævskinken mine bretta sæ nedover setet på stolen æ sett i, som en brøddeig som har stått 

tel hevings for lenge. 

Og årsaken er misbruken av gode maten oppe i Vrådal og barnedåpen der. Æ lar aldri nokka mat stå 

urørt, eller igjen, om så magen min revna på kryss og på tvers . Den skal ned, okke som er.

Barometeret på bordet mett blinka nu tel mæ med ei dynamisk sky i det gråe vinduet i fronten på det. 

Temperaturen i det sammen vinduet vise mæ at det er 16, 4 grader ute nu klokka 0757.

Då æ kom ned fra Vrådal i går og fra den flotte barnedåpen der oppe, måtte æ lure mæ inn i grarasjen 

min for å se tel familien som har fløtta inn i den. 

Nu var eggan bytta ut med seks nusselige rosa og fjærfrie unga med gule nebb som strekte de korte 

halsan mot mæ då æ kikka inn i sprekke tel dem. Gu så glad æ blei då æ så dem der. 

Ingen katte hadde kommet inn tel dem etter alle de forebygganes teltakan min. Kattdjevlan stole æ like 

mukje på som tel han der i KrF. Slu er de, og finn på så mukje rart. 

Då meine æ kattdjevlan. Krf-folk er ikkje djevla, enskjønt de klore meir enn nok om de får anledning 

tel det. Enkelte av dem klatra nok også, i aluminiumsstiga, men det har æ nu endå tel gode å se katta

mi gjøre.

Det er som sagt tirsdag, og om ikkje lenge kjem snekkarn min hit. Garasjen kan vi ikkje gjøre nokka 

med nu når den har blitt barselklinikk, snart den einaste i heile Telemark. Resten av dem har de jo 

vedtatt bygd ned. 

Æ veit ikkje ka æ skal sette han tel nu, snekkarn min, for æ kan ikkje la han gå her på tomgang. Då blir 

han rastlaus og kan få heimlengsel mot evig vakre nord. 

Det mangla ikkje på arbeidsoppdrag for han skal dokker tru om æ trør på tenkefoten min.