.. naken, og med bar ..

Æ sett nu her, naken, og med bar hud kroppen min, på verandaen og skue utover rikdommen min her på Gvarv.  Samtidig lar æ  tankan mine flyge - hit og dit - som svalefuglan der oppe under himmelen over mæ her.

Og så har æ akkurat vært inne i huset her og tatt tempen  på denne mandags-ettermiddagen. Fine, varme tall , som de siste galupptall tel sosialistpartiet mett, AP.

Men vi er nu her i vårres lille boble, graderstokken min og æ - og vise oss fram. Graderstokken min er spikra fast i vinduskarmen opp mot ho Solveig, praktdama mi fra Florø, og måle temperaturen på skyggesia.

Og æ her på sida tel ho Liv og måle temperaturen på solsida.
Så på kvær vårres måte prøve vi å måle temperaturen på omgivelsan rundt oss. Og det på vårres egen enfoldige måta, om då den gamle graderstokken min er enfoldig.

Æ skulle no ha vært på AP sin  landsmøte i helga som gjekk, og tatt temperaturen der. Men dit kom æ nok ikkje. Men vedtak fatta delgatan der, sjøl uten at æ med min visdom var der- også om å ta titusen nye flyktninga hit tel landet. Og det fra sjølvaste FN. 

Dokker veit vel at de som kjem fra FN heite kvotefløktninga, og får dermed pri 1 når de kjem hit tel landet og kommunan vårres, og får topp stell her på alle punkt. Men æ, for min del, ser ikkje nokka forskjell  på fløkningan, om de er kvote- eller fløtefløktninga. Æ synes alle av dem har pri1.

Men i min verden er de fløktninga, og ferdig med det. Ikkje ser æ om det er mannlig eller kvinnelig heller. Æ ser bære mørke gardina og kvite laken som vandre gatelangs - dem - fra de nye landan.

Æ skulle ønske at svigermor mi på snart åtti år, som et sjukelig og bor heime aleina, og knapt nok får besøk av heimesjukepleiarn ett par gonga i uka, var kvotefløktninga. Då hadde også ho nok blitt oppgradert tel pri 1 i sosialnorge og sluppa  å få avslag på avslag på søknaden sin om eldrebolig. 

Men dengong ei. Ho har ikkje slette meir  enn i femti år for velferdsstaten Norge. Og etter de nye reglan var det, for henne, alt for kort tid tel å opparbeide sæ nokka særlig rettigheta her i landet, så som eldrebolig, om ho då ikkje var kvotefløktningan då.

Men vi har alle  drømma i Ap. Og i rusen fra dem, og fra den solidariske velværen som det er på et landsmøte, så kan en og kvær møsse bakkekontakten, og sei og gjøre ting vi ikkje meine så mukje med.

Tagg bildeLegg til stedRediger

.. kanskje prøveligg ektesenga..

I morres så våkna æ tel den første sommerdagen etter den gamle kalenderen. Denne dagen markerte slutten på den lange vinteren, og var vesstnok også første den merkedagen på sommarsia av primstaven.

Tidlig idag kom det lette snybyga dalanes ned fra oven og la sæ stille og fredelig på den mosegrodde vårplenen min. Litt kvit blei plenen min i forbifarta.

Klokka halv åtte var det  også to varme grader her. Det  har æ ifølge i  den digitale temperaturmålarn æ alltid har rett ved sia av mæ her æ sett. Ikkje så varmt akkurat, men passe nok.

 På ottaen  sang fuglan mine så fint som de bære kan. Glade og muntre sanga med innhold diskrete drømma og fremtidshåp, som bære de nyforelska kan det, om de då søng.

Tre fuglekassa har æ også laga tel dem i år, og hengt dem opp. To i busken rett ved sia av her, og en borte under taket på en av utebodan mine. Men den på uteboden fell ikje heilt i smak, for ingen har vært på visning der ennu. Men kanskje det er for tidlig, eller for seint. Æ har det med å komme; enten for tidlig - eller for seint.

Men de to æ har spikra fast i busken, har hatt besøk av nån giftemodne meisa allerede. Men æ veit ikkje med sekkerhet om nån av dem har fløtta inn i kassan ennu, for stadig er de der og studere kassen og kanskje prøveligg ektesenga.

På ottaen var vedovnen min i full vigør med å fylle denne lille stua med koselig vedvarm luft. Sånn har æ hatt det i heile året; fyrt i ovnen kvær einaste morran æ har vært her på Gvarv. Alltid er det så deilig å høre sprakinga og fresinga i den når de knusktørre  tyristokkan tas inn i ilden sin favn, og ende opp i pipa som avfallstoffa.

Nu klokka halv tre på ettermiddagen har all snyen reist for lengst, og sola er oppe, men ikkje så klar og tydelig som for nån daga sia.

Akkurat mens æ satt her og skreiv, ringte ei sælgarinne fra Telenor tel mæ og bøy på abonnemang. Æ prata og tulla så lenge med ho at ho knapt ville avslutte samtalen og legge på. Æ syntes at ho at æ var en av de raraste kundan ho hadde prøvd å selle nokkka tel.

Ja, sånn går nu salget.

Vi parre oss..

Så kom løsta langsomt telbake tel mæ. Løsta tel å skrive. I lengre perioda har æ hatt skrivevegring, som en offenlig ansatt tel å arbeide. I arbeidstida vel og merke.. 

Æ har hatt skrivevegring for alt - unntatt å ete. Ingen dikt og ingenting anna heller. Nån betydningslause setninga har æ hatt på FB, men mest for å fyre andre i en ellers iskald verden. 

Men nu når fuglan bynne å sønge så flott ute hos mæ her på Gvarv, og ungan sykla  her på plassen i kortbukse -ja, då er det på tide også for mæ tel å stå opp fra min åndelige og kjødelige dvale. 

Klokke på veggen tikke mot seks i skrivanes stund på denna mandags ettermiddag, og han Derick på NRK2 har løyst ennu ei kriminalgåte. Nu er han der samme Derick, eller Tapper som han i virkeligheta heitta, heime hos Gud skulle æ tru. 

Alle kjem vi dit om vi har gjort det eller hint, om vi ikkje er hedning då - og trur på djevelen. For enten er det Gud eller så er det djevelen. Aldri nokka mellating. Svart eller kvitt, som trua i den læstadianske lære i bygda vårres då æ vaks opp  Derick var vel ikkje en av Guds lam under andre verdenskrig heller. Han var vel tapper - for SS . 

Men vi glømme alt, og glømme fort. Også grusomhetan som all krig føre med sæ. Men krig, massedrap og elendighet er nok Guds verk, om vi vil tru det eller ei. Æ trur på Gud, og æ er ingen læstadianar, så er nu all tvil om det lagt tel side. 

Men om ikkje krig og naturkatastrofa var nokka av Guds ver, korsn hadde det vært plass tel alle menneskan her på jorda. I glansbilde av denna verden, leve alle sammen i fred og fordragelighet. 

Vi parre oss, kjærringen før barn fra den samme hyrdestunda, som då veks opp og blir voksen. Og vi døyr og begraves. Omtrent i den rekkefølgen. Nokka avvik fra hovedregelen finnes det jo. Ingen regla uten untak heite det også. En evig rundgang.

Men telbake tel Gud og den ideelle verden. I den ville alle vekse opp, og ingen kverta oss. Ingen mord, og ingen krig eller katastrofa der vi menneska gjekk åt. 

Etter ein tid ville det, etter min ringe forstand, bli fan så fyllt på denne jorda vi har tel rådighet. Og når kver krok blei befolka og fyllt opp, kor i fanden skulle då maten hentes fra når alt av matjord var tatt i bruk tel boligformål, enten tel hus eller lavvo.  

Nei, Vårherre er en som så, og ser alt. Derfor har han fra første stund hatt en overordna plan mht reguleringa av menneskeheta her på jorda.

Nei, no skal æ gje fan i å grubleog tenke. Æ får sånn satan ondt i haue ut av det. Og for det andre har æ ikkje godt av å tenke. Nei dur rett fram, og tenk i etterkant, som han  der Sandberg i FrP. Jau, prøv sjøl. 

Nu høre æ på Dagsnytt atten på radioen at de krangla om korsn regjeringskvartalet skal se ut. Ja hadde ikkje han Breivik, skapt i Guds bilde, med sine kunnskapa om sprengstoff og fyrverkeri vært der, hadde det vel ikkje vært nokka krangel nu korsn det skulle se der.

Laugedagen min.

I dag var det laugardagen  min. En gong i mån' rundvaske æ kroppen min fra topp tel tå, bokstavelig.
Då kasta æ av mæ lompen ute på trappa og rusla så bortover gangen tel rommet der badekaret står i det eine hjørne der og venta på mæ.

Der skrella ho æ bor sammens med, plagg for plagg av mæ, som ho skrella av et kålhaug. Når ho så kom tel den engong så kvite langarma makko underbuksa mi, sei æ stopp og  jaga henne ut av baderommet.

Lauging er en nemlig en privatsak for mæ som æ foretar absolutt heilt aleina. Då så det siste plagge er skrella av kroppen min, kjem den kvite flotte fløtekvite huden min tel synes. Voi kor æ digge den - kroppen min altså . Den er æ virkelig stolt av, sjøl om brystkassa har dotte vel langt ned i løpet av de siste åran.
Men æ digga ikkje odøren av kroppen min nu like godt .  Alt av lukte kom sivanes fram fra alle sprekken på kroppen min, som gassan tel en vulkan som trua med å komme.  Så står æ vanligvis en stund foran speile og betrakta det fullkomne skaperverke tel Vårherre.  Så lirka æ legemet mett ner i karet og det varme Gvarvvatne som kom ut av springen, som er montert halvhøgt oppe på veggen over badekare.

Sjøl han Arcimedes, han mella beinan mine, synes nok som æ, at det er godt når det varme vatne omfavne oss begge to, som om vi er inne i paradiset begge to. Så lå vi der og strekte oss i vatne. begge to,  av rein glede, mens han Ødegård undertegna kontrakten borte i Madrid.

.. blod, kule og krutt..

Nu er æ inne tel lunsj igjen. Klokka på veggen har passert 12 forlengst. Ute er det null grader og ingen nedbør av interesse å skrive om.

På digitalradioen min her på Gvarv  høre æ at Erna og Siv skal selge ut den norske naturen tel høgstbydanes. Æ høre også på den at en investorgruppe fra Russland skal være fan så intressert i utmarka vårres, og vil gje pris på den - tel spøttpris.

En Vladimir Putin skal vesstnok være ledar for den gruppa. Den samme gruppa har akkurat kjøpt opp eiendom borte i Øst Ukraina, med både badeplassa og ubåt-basa, betalt kontant  med blod, kule og krutt.

Nei, fanden ta - æ trur æ går telbake i tid nu, og byttebort dab-radioen min tel gammelradioen igjen.

På den var det FM-bånd og analoge nyheta som strømma ut av den enkle, men nøkterne høytaleran.Fra den kom det aldri nokka sånne  nyheta som om at gamlelande vårres var tel salgs.

På de nye er det bære snakk om enera og nulla som digitalt språk. Kanskje de som skapa nyhetan og så er enera og nullera - helst nullera spør dokker mæ.

Nei fan, nu trur æ det er på tide at æ får opp haue mett opp av vanne, og bynne å følle med ka som skjer rundt mæ i den store verden..

Hesjetørk

Nu er æ inne tel sein lunsj. Ikkje for at sein lunsj gjør mæ nokka som helst. Æ, som de fleste andre, har mukje å gå mht spekklage rundt medjen.

Då æ skar opp de to skiven mine av det heimebakte brødet æ vanligvis et tel lunsj,  så æ han Sjurbert med farn sin ved sia av den landsens fuglematarn min æ har ståenes  fastspekra tel stakittgjerdet på øversia av huset mett.

Når de to peningan der kjem tel foringsplassen, då flyg småspurvan vekk fra den. Så er de  der og et, sjurefamilien. Farn kaste ned en og anna solsikkefrø tel han Sjurbert, som så plukke dem opp igjen og putte dem i munnen, som et barn som kosa sæ med  popcorn,  og med god apetitt.

Og sånn kosa de sæ en stund tel de ikkje orka meir, eller tel  kattdjæveln. tel naboen kjem bort tel matarn og jakta på fuglebiff tel lunsjen sin.. Alle vi skapninga skal  og må ha mat, utrulig nok,

Farn er for øvrig jævla flenk tel å sønge, nokka æ ikkje kan sei at han Sjurbert kan. Han laga nu andre lyda når det passa han. Men æ kan slettes ikkje sei at det er nokka fint det han lirka utav sæ. Men i eventyret seies det jo at enkvær søng med sett nebb. Sant nok, det.
 
Det er litt friskt ute idag. Vedovnen har plutselig fåt en ny giv, på en måte. Litt drag er det nok i lufta. Æ ser det også på snyflakan som dalanes ned på skrå fra nordvest. Litt bevegelse var det også i storbjørka då æ på ottaen var i den grønne postkassen min og henta dagens TA. I den avisa er det forresten mukje å lese om. Også om dagligdagse ting.
 
Nu passere klokka 13:01 og det er 0,6 plussgrader her på Gvarv, med barometerstand på høytørk. Høytørk er det lokale orde nordpå for høytrykk. Det var sånn der i si tid då æ var ung at når det blei meldt  høgtrøkk i vermeldinga på radioen i slåttetida, så var det jamngodt med god hesjetørk. 

Æ heng nu også tel tørk her på Gvarv. På min måte.

Sola er telbake - i Husjord

Det var fortsatt mørkt her på Gvarv då klokka passerte halv åtte på morran idag, den 17. januar i året 2015. Det var stjerneklart ute då, stilla som vanlig, og det var 1,4 plussgrader. I går var det en heller mild dag her på Gvarv med makstemperatur på heile 5,6 varme  januargrader på ettermiddagen.
 
Hunden tel ei av naboan min på nordsia bynnte plutselig å gje kraftig lyd i fra sæ nu - gjøyr veldig. Men det er bære koselig å høre at det er liv rundt mæ her på Gvarv sjøl om det er lørdag her på Gvarv og sola skal, etter kalenderen, vise sæ for første gong i år oppe i Husjord. Om litt  blir det nok solskinn her også om ikkje tåka kjem og snappe de flotte solstrålan bort fra mæ. 

Kråka sett høgt oppe i toppen av den store frodige granbuska rett over mæ her å sett. I den bor han Sjurbert med sin familiei. Høyblokka her på Gvarv. Den einaste. 

Der står den ofte, kråka,  på tå hev, heilt oppe på toppen, så den den tynne nålkledte toppen formelig bøye sæ andektig ned av vekta tel kråka. 
Mens den balansere sæ der oppe, som en linedanser,  rope den ut sine kraaa, kraaa for full hals. 
Det er så innmari stemningsfullt både se og høre kråkefuglan når rope ut sine rop. Det minne mæ så mukje nord når de flyg der oppe på leit etter nokka å nebbe sæ på. Der oppe høre man også lyden fra dem ofte.Her er det heller meir sjeldent å høre fra kråkefuglan..

Sjurefar kjem pliktmessig ut av leiligheta de disponere oppe i granbuska, og forsøke etter beste evne  å jage bort kråka som forstyrre dem med sine rop. Sjurbert han har sine instruksa å forholde sæ tel; holde borte alle forstyrranes elementa som kan vekke ho sjuremor fra skjønnhetssøvnen sin. Den  treng ho mukje av, spør dokker mæ.  

Barometeret på bordet vise ei diger sol, men det er også en einaste å se av sol akkurat nu 


Om æ hadde vært heime idag, i vakre nord, då hadde æ nok sett sola for  første gong i år om vere hadde vært med mæ. Da hadde æ sett den i ca 2-3 minutta tett før tolv, soltid. 

Men æ e her, og har ikkje, og får heller ikkje ta del i den unike og flotte opplevelsen som er så utrulig stort for mæ - kvær gong sola kjem tittanes fram.

Kor æ er stolt som kjem fra en landsdel med så mange og flotte naturfenomenet på skuddhold. I vakre Husjord oppleve æ alt det naturen har på sett repertoar. - mørketid, nordlyst som vaie på polarhimmelen over mæ, sola sin tilbakekomst i januar, som idag. Så har vi midnattssola, som har overhørt så mange fortrolige samtala mella nyforelska par i sommargresset. Og ikkje minst skikkelig uvêr. 

Æ veit egentlig ikkje ka æ har her - stort sett ingen ting av ver.