Søndagstanka fra Lommedalen

Søndagen her utafor Oslo er godt igang. På den andre sia av dalen kan æ se de livgivande solstrålan skinne mot de snykledte busken som kler lia. Om det er gran eller bjørk der som skjule sæ under nysnyen, som har kommen i løpet av natta, veit æ ikkje mukje om. 
 
Kanskje det er en blanding litt av kvært. Og det kan vel være like bra det. Over åsen kan æ også se en aldeles skyfri himmel. 
 
For litt sia var æ borte og kikke på termometeret som står fastskrudd i vinduskarmen på utsia av kjøkkenvindue. Den viste minus 9 lommedalsgrader.
 
Nu har æ vært gjest på en lang og innholdsrik familiefrokost med mukje god mat på bugnades fat. For mæ var det en kjempeopplevelse å sette der og tenke - på tia som har gått - og fram tel nu. 
 
Også idag var barnebarna ivrig opptatt med å fortelle bestefar om alt det som hendte dem igår at de nesten ikkje hadde tid tel å spise opp frokosten sin. 
 
På tven bakgrunnen kan æ høre opptak av programme mesternes mester-møte, eller nokka i den duren. Der kjempe deltakeran mot kverandre i ulike øvelsa med ulike forutsetninga. En vinner blir det sikkert kåra tel slutt om ikkje nokka uforusett skulle skje. Sånn bruke det også å være. Alltid en vinnar.
 
Jau det er søndag idag. Presten hold sekkert på med å finpusse preika si før han klatre opp på vaggelen sin i sin prektige kjortel. Han prøve nok å finne de riktige ordan som skal beskrive Dagen på en kristen nok måte. 
 
Æ er no religiøs æ også. På min måte, som folk fleste. Godt er det for oss vanlig dødelige å påberope oss vårres religiøsitet, samt virkelig å synliggjøre den. 
 
I mange tilfelle trur æ trua vårres er som den orangefarva flytevesten enkelte av oss tar på oss når vi skal ut og ro feske. Skulle vi være så uheldig å dætte utafor ripa på robåten så søkk vi no ikkje med det samme. Kanskje det finnes en redningsmann i det fjerne som også ser oss når vi ligg der i bølgan og kave hjelpeløs omkring mens vi kalle på hjelpa. 
 
Rart kor vi religiøse strides om Vårherre. Vi kan ikkje enes om nokka som helst, hverken om Skriften eller tolkninga av den. Enn om vi rett og slett la salman og lignelsan i Bibelen telsides, som vi strides så mukje om. Og ikkje minst fortolkningan i den. Men det er vel Guds plan med oss menneska at vi skal strides og sloss i Hannes navn sånn at menneskeheten holdes nere på et vess nivå.
 
Dersom vi la de 12 bud Vårherre gav oss i si tid i botn på vårres jordiske reise og kun forholdt oss tel dem, så trur æ nok vi alle har hatt en meir fredeligare kverdag. Men å bestandig holde sæ innafor budan kan vel være en utfordring større enn stor for folk flest.
 
Vi strides også om Vårherre brukte fem, seks eller sju daga på å sett skaparverk. Er det så viktig kor mange daga han i realiteten brukte ? Det er no sluttresultate av verket Hannes som tel slutt betyr nokka, okke som er. 
 
Æ, for min del, er no fornøyd  med skaparverke Hannes uansett, men det er ikkje alle som er det. I profitten og egoismens navn ødelegg vi det unike Han har skapt for oss. Bit for bit, dag for dag. 
 
Kanskje æ også er med på den ødeleggelses-karusellen uten at æ veit, eller vil vette om den. Godt at æ av og tel bruka fine begrep for æ rettferdiggjøre handlingan mine. 
 
Om æ no vil bruke fornuften min på riktig måte så skade æ ingen; hverken naturen eller menneskan i den. Men så det var bruken av fornuften igjen. 
 
No skal æ ut og rusle med kamraet. Kanskje æ finn ett eller anna og feste tel filmen. Mulig æ også legg inn nokka her, ett eller anna. 
 
Ha en fin søndag alle gudfryktige, og de øvrige.

Min herlige fredag.

Så blei det fredag igjen, Bakken utafor her æ sett er svakt farga og dekt av et lite uskyldig rimlag. Sola står relativt høgt på Gvarhimmelen i sør. Og sol er det også på barometeret  som står plassert borte på hjørnebordet her i stua mi. Lite skya er det også på den sammme Gvarvhimmelen. Graderstokken i vinduskarmen vise minus 1 grader. 

Æ synes det er så godt og fredfullt når temperaturmålarn smyg sæ under det magiske null-merket. Æ kan ikkje sei nokka anna enn at æ er lei av de mange plussgradan som har vært her de siste dagan på denne sia av året. Er det vinter så skal det være vinter. Ferdig med det. 

Idag er det ekstra gøy æ være mæ, synes æ også. Foreldran tel han Sjurbert er også opplagt ser det ut som der de som besett danse og hoppe rundt han Sjurbert, som om de danse rundt den berømte gullkalven. Mulig de har “skutt” gullfuglen tenke dem nok der de i dansen og i gledesrusen hold rundt kverandre som et nyforelska kjærestepar på dansegolv. 

Også idag står Kykke , hanen tel den flotte naboen min, på tå hev høgt på vaggelen sin av ubarka gran og hold et våkent blikk over de tilfredse tuppan han har på bakken under sæ. Av og tel strekke han hals og lar den ukomprimerte lyden av den prektige stemmen sin ljome over vårres ellers fredelige nabolag. Ei av tuppen kakle stolt for sæ sjøl litt i bakgrunnen. Det skulle nok borge for at ho har lagt dagens egg i ner den fine heimsnekra verpekassa ho har tel rådighet tel formåle.

Elghundan tel den andre naboen min hold derimot kjeft. Det har de gjort ganske lenge nu. Og det er fredelig her på berge. Kråkeflokken flyg rolig og avventanes over Gvarv idag Av og tel kjem det en rolig og veloverveid kraa ut av de svarte nebban demmes. Kanskje de tar et lite overblikk over korsen ståa er med matmulighetea på denne fine fredagen i januar. Ellers er det ikkje mukje å høre tel krøka og ravna her på Gvarv. 

Oppe i nord derimot høres ofte de kraftige og mørke ropan fra kråka og ravna der de på seine ettermiddagan flyg bortfor for å finne sæ ei høvelig buska der de kan slå sæ tel for natta.

Om litt skal æ ut på min lille trimtur. Æ veit ikkje med sikkerhet kor turen min går idag. Men æ sleng nu fotoapparate over den høyre skuldra mi og så rusla æ nu dit skotuppan på gåskoen mine peike, kort og godt.

I går gjekk rusleturen min langs Bøelva opp mot Oterholt. Flott å vandre der i ensomheta mi langs den prektige og vannrike elva. Etter all regne her den siste tia hørtes susen godt fra de enorme vannmassan der de feide hardt og nådelaus over de runde og glattpolerte steinan i botne av elveleie. Lyden fra støyen i elva inn i ørgangan min blei forsterka og avtok i styrke alt etter korsen retning det var på den svake brisen som regjerte over området der i går.

Nu er en fin fredag på gang som sikkert blir opptakten tel ei flott helg. Kor æ gler mæ videre.

Min jul i år

På austhimmeln klatra den røde desembersola så vidt over den søvnige åskammen. Den juleklare temperaturmålarn min vise 0,7 grader på minussida, Og verstasjonen ellers vise en kombinasjon av en diger sky og ei mager sol i  aluminiumsramma på siden av den.

Gvarvhimmelen er ellers så godt som skyfri. En eller anna gule dotta av nokka villfarne skya har æ henganes over mæ, men ser at de langsomt trekke sæ vekk fra mæ. Ute er det glatt og speilblank is på bakken etter det kraftige regne forrige natt. Bakken ellers utafor her er ennu kvit av snyen som falt for nokka daga sia. Men mengden av den er nu svært lite, som innholde i pengboka mi nu like før jula ringe inn.

Så koselig å høre knitringa i vedovnen min mens den  iherdig fortære den tørre bjørkeveden æ kløyvv sist sommar. Den la æ i en egen vedhaug - juleveden min - som æ skulle bruke i julehøgtida. No er jula her og dermed er tida inne for å børste bort tørt haustlauv og støv fra haugen og ta veden fram. Dokker veit at tel jul tas alltid det beste fram. Også for vedovnene min.
 
Alarmen på lokket tel han kaffelars bynnte nyss å hyle infernalsk, og det skulle vel borge for at vatne i han nærma sæ kokepunktet. Nu er den klar for påfyll av grovmalt kaffe fra den svarte Ali-posen æ har i kjøkkenskapet. Om litt spres den herlige duften av nykokt kaffe rundt om i romme her æ sett og skriv, og sætte mæ i  ekstra god julestemning.
 
På utsia ser æ hønsen tel den flotte og gode naboen min fra Trondheim. Ho stelle med dyran sine med ei stø og kjærlig hånd, som mor mi med mæ då æ var barn. 

Hanen Kykke står høgt oppe på vaggeln sin og sjekke ut om alt er vel med sine. For ikkje så lenge sia hørte æ han rope ut sin majestetiske kykkeligky med en myndig og klar stemme som ljoma over heile Gvarv.

Den samme naboen min, sjølve godheta sjøl, med hønsen sine - og hanen Kykke - og begge hundan sine, er ei præktig og aktiv dame. Ho er også en ivrig distrubutør av ferske nylagte egg tel mæ. Minst en gong i uka kjem ho bort i verandadøra mi og overekke mæ digre brett av ferske nylagte egg som Kykke også har velsigna. Nu har æ ikkje kjøpt inn egg fra kooperative på snart ett år. No spis æ egg tel morra, middag og kveld og føle mæ øksen – og stinn. Snakk om god og kortreist mat.
 
Sjurungen Sjurbert og faren sett borte på greina i storgrana borte på naboeiendommen og speide utover gårdplassen min. Ikkje han Sjurbert. Han speida ikkje. Nei, han er meir opptatt med spagettien sin han har henganes ned fra nebbe sett og bryr sæ ikkje nokka større om det er julaften i morra eller ei.

Faren tel han Sjurbert derimot, med den svarte ytterjakka på sæ og den kvitspagra islendarn, sett og myse utover om det ikkje snart dukka opp nokka tørre brødskive på gårdsplassen under sæ. Mora tel han Sjurbert kan æ ikkje se. Ho ligg vel på øye og sov – som vanlig.

Jau, æ kasta nu ut ei og anna skive av mor sine heimebakte brød tel fuglan mine når æ føle for det. Akkurat no er æ i den modusen og slenge nok ut ei eller to tel dem, kanskje også med gouda fra Synnøve på.
 
Blåmeisean borte på den landsens fuglematarn min sett tilfreds på stigbrette under den og tar kraftig for sæ av solsikkefrøan æ har hellt opp i beholdaren over stigbrettet. De nappa tel frøan med de korte nebban sine mens de skotte rundt sæ på vakt mot de mange katten som heile tida jakte på dem fra den tette tujahekken tel naboen like ved sida av matarn.

Jau, alt er vel her på magre Gvarv

I dag har æ tatt «avspassering» fra alt og alle. Det er den første jul   i år der æ ikkje skal feire den heime. I år e æ gjæst. Litt rart, og  kanskje en tanke vemodighet snik sæ inn i hjerte mett her æ sett, og ikkje ha ett einaste barnebarn rundt mæ. Nesten alle av dem har reist opp tel fagre nord for å feire høgtida der under den mørke nordlys-befengte polarhimmelen. Æ har kun ei her nere i Telemark. Og det er i Vrådal. Dit fær å då, og tel gjengjeld overause æ henne med all oppmerksomhet og kjærlighet æ rår over.

Æ har no vært vant tel å ha alle av dem rundt mæ bestandig, men må bærre innse at tida forandre sæ, og æ med den. 

I ensomheta mi her på Gvarv går tankan mine også tel dem som ikkje har barn og då slettes ingen barnebarn å feire jula sammens med. Kan de ha nokka savn? Tja – æ veit ikkje. De kan vel ha ei like fin tid i jula som det æ fårr – og kanskje bere også. 

Ja æ gruble og bryr no for mukje over bagatella og sånt som æ ikkje har nokke større med.

I dag er jo trenden den at vi jo ikkje skal bry oss nokke som helst om andre. Men den trenden klara æ ikkje å ta innover mæ. I min barndoms fattige heim på Planterhaugen hadde vi ikkje mukje å rutte med av knitranes sedla og klinganes mynt. Men kjærlighet og omsorg for kverandre og andre hadde vi tel gjengjeld rikelig av.

Nu vil æ avslutningsvis ønske alle sammen rundt omkring ei god og fredfull jul.

Monitorisk blikk

Borte under take, en eller annen plass der inne fra gangen høres enkelte korte bipp med jevne mellarom. En søvnig brann- eller røykalarm prøve febrilsk å overbevise mæ at den treng ny forsyning av frisk spenning for at den skal orke å overvåke aktiviten den er satt tel å gjøre for mæ, dag og natt. 

Og det er vel den einaste overvåkarn her hos mæ som bryr sæ om å varsle mæ om nokka skjer i omgivelsan mine. De øvrige fortelle kun andre kor æ går, ka æ sei, og ka æ gjør. 

 

Æ var borte på Kiwi her om kvelden og skulle handle inn nokka godt tel kveldskosen. Under taket på den samme kiwi-butikken oppdaga æ en bråte med kamrae. På tynne hemmelighetsfulle arma føllte de mine minste bevegelsa mens æ kikka ned i diskan etter nokka lettvindt. Æ blei plutselig kvalm då æ oppdaga de kyniske glassauan med de iskalde monitoriske blikkan sine stirre ned på lille mæ. 

 

Ennu har æ tel gode å stjæle nokka i en butikk, så koffør skulle æ finne på å gjøre det nu då, tenkte æ mens æ skynna mæ mot utgangen. Æ bukka pent av tel det siste kamrae som hang ned ved utgangsdøra og lofte det med høge ord: Aldri kjem æ meir tel dæ igjen før auan dine er borte. 

 

Æ bynne no å bli skikkelig lei av all den overvåkinga som æ  blir utsatt for - ubevisst eller ikkje. Merkelig at det skal være så nødvendig og passe på så mukje. Er vi kjeltringa heile gjengen nu, tenkte æ dæ å gjekk tomhendt, men lett forbanna fra den Kiwibutikken

Nakkesmerta og transittmottak.

I dag har æ kun oppholdt mæ inne i den lille kvitmalte furtebua mi. Der har æ vært i heile dag og dreidd på en kubbe av gammel osp.
Og tenkt har æ også gjordt. Der lot æ tankan mine reise kor de ville, som nordlyse sine ville og kalde sveiping på den mørke polarhimmeln en januarnatt over Husjord.

Der har æ også sætt mæ ned, som så mange gonga før. Sætt mæ ned på den kalde støvate stoffstolen innst i bua mi når den onde nakken min slår sæ heilt vrang og er lite samarbeisvillig.

Æ satt der idag også og håpa på under - at smertan skulle forsvinne ut døra, som et frihetssøkanes villdyr ut av et bur.

Det einaste som var tætt innpå mæ der inne i min ensomhet var hørselværne med den analoge radioen med NRK P1 som høranes kanal, og den pulseranes kværnsteinen bak skjortekraven på den rødrutate bomullskjorta mi.

Og smertan mine er like desperate om æ er her på Gvarv, eller om æ er oppe i vakre Husjord. De er som desperasjonen tel en mørkhuda asylsøkar nyss før han skal sendes ut av lande vårres.

Nu veit æ ikkje om politie kunne gjøre nokka frå eller tel for å hindre den desperates sin handling borte i Årdal i går. Ei heller veit æ om politie kunne arrestere de desperate smertan mine i nakken og putte dem inn i ett transittmottak for fjærning. Fjærning, som plagsom lus på et skjettent hau, for så aldri å komme telbake igjen.

Men begge spørsmålan mine ligg nu på tankebanen min og flyt, rundt og rundt som en båt i ei evig bakevja. Begge hypotesan ville være for godt tel å vare sant. skulle æ tru.

Men ingen av oss har løsst tel å møsse nokka som helst håp, uansett.

Æ fekk sånn bråløst..

Æ fekk sånn bråløst tel å reise inn tel Lommedalen for å besøke mine på denna flotte søndagen i november. Men en planlagt middag her satte stoppar for planan mine på denne uversdagen.

Kor æ ælske uver. Æ simpelthen ælske alskens ver; uver, som sol. Nyss var æ ute et aller så lite øyeblikk. Då kom regne, og tok i mot mæ, som ei ømt og kjærlig kvinnemenneske. 

Ei svær sammenhenganes og delvis gjønnasiktig søyle av mørk regn innhylla mæ inn i sæ på en millimeter av et sekund, om regne kan måles sånn.

På ett øyeblikk blei æ pesse våt. Å, den herlige følelsen av vælvære æ fekk då regndråpan penetrerte den gule Fjell-skilagshua æ hadde på mæ i anledninga 30-års jubilee laget feira i går.

Det delvis kalde regnvatne fant fort veien ned tel hårrota mi, og rant så med ei farlig fart videre nedover etter ryggtavla mi. Men då regnvatne nærma sæ øverenden av den gråe langarma underbuksa mi, sa æ stopp.

Nok er nok tenkte æ, og sprang fan så fort bort under  taket tel den garasjen min æ har under bygging. Og der var det, kan dokker forstå, heilt tørt. Tørt som i sørenden av Gobi. 

Voi kor æ ælske dettan vere her. Det einaste æ savna i alle de flotte veropplevelsan mine her er vinden - stormen. Kor e du - stormen min? Æ savna dæ så innmari sårt.

Ha en stormanes flott søndag, dokker.

Ulovlig telefoni. Lensmannsavhør - og svak hørsel.

Fredags morran er det her på Gvarv nu, og sikkert den sammen dagen på så mange andre plassa i lande vårres. Æ er strålanes opplagt idag. Veldig opplagt. Nakken min har spelt på lag med mæ i det siste, som ei kjælen katt som er sulten. 

God massasje fra fruen i huse er en rein velsignelse. De varme og ømmr fingran hennes er nok medisinen som skal tel i stedet for smertestillanes som gjør mæ galen.

 

Hanen Kykke er i full sving med å vekke opp tuppen sine borte i hønsegården tel naboen min.

«Kykkeligky, stå opp og kom dokker opp og ut», synes æ høre hanen rope høgt der oppe fra vaggelen sin.

Ute er det nesten skyfritt. Enkelte pistra av nokka skydotta ser æ på austhimmelen over mæ, som de få hårtustan æ har øverst på haue mett. Barometeret på verstasjonen borte på hjørneborde vise ei sky, og det borge for lavtrøkk med påfølganes ustabilt ver her borte skulle æ tru. Temperaturen på den samme verstasjonen vise 3,1 varme grader nu klokka halv åtte på morran.

En grønnfink spassere ute på det svarte beslage på vinduskarmen og kikke inn tel mæ mella sprinklan i vindue. Det er jo første november i dag, og då skal fuglemateran mine settes istand og fylles opp. 
Finken ville nok minne mæ på oppgaven min med matarn. Og æ må sei tel finkan som æ sei tel mine; æ svikta aldri. 
 

Merkelig med Helloween-feiringa. En tradisjon fra det mektige lande i vest. Men det er mange tradisjona som med tida har komme tel oss. Mange av dem har vi også trøkt tel vårres brøst, så som jul, påske. Så halloweenen har nok komme for å bli skulle æ tru. 

 

I går, då det knakka som værst på døra mi , hadde øreklokken mine på mæ som vanlig då æ jobba borte i furtebua mi. Æ lot som æ ikkje hørte nokka som helst. Mens dettan sto på kom æ tel å tenke på en episode fra barndommens Planterhaug.

Onkel Anton jobba då i Harstad, og  kom heim fra jobben en lørdag som vanlig. Han hadde med sæ to utrangerte felttelefona fra det norske forsvar, med handsveiv på ei av kortsien. I tillegg hadde han fått med sæ en anseelige mengda med feltkabel som han også hadde kjøpt av Hætta. Æ fekk ikkje nokka større greia på ka detta skulle brukes tel, der og då. Det var mukje hemmeligskremmeri rundt alt dettan.

På morran dagen derpå, etter at æ hadde stått opp og kommen mæ ned den bratte loftstrappa vårres, så æ den merkelige innretninga i bruk for første gong. Et støkke av den svarte sammentvinna feltkabelen var strekt over golve mella kjøkkenet og stua. 

 

I kvær ende av kabelen var felttelefonan kobla tel. På kjøkkenet sveiva brorsan på sveiva i enden av den brune bakelitt-kassa apparatan var kledt med. Og mens han sveia, hørte æ en kraftig ringelyd fra det andre apparate i stua. 

 

Æ fekk beskjed av brorsan om å lukke igjen den blanklakkerte døra mella stua og kjøkkene vørres - og så ta opp røre og lytte på den. Då hørte æ nokka merkelig. Æ hørte stemmen te brorsan i telefonrøre, og rett inn i øret mett. Stemmen hannes var så klar som det nord-norske kildevannet. 

 

Sånn innretning som dettan var æ ikkje mukje vant med. I bygda vårres på den tida var det kun de som hadde makt og innflytelse som hadde fått installert offentlige telefon i heiman sine. Og det var ikkje mange av dem. Og telefonen hos dem virka på akkurat på samme måte som den brorsan hadde kobla opp for mæ på Planterhaug.

Men æ skal gjøre ei lang historie kort når æ sammenligne øreklokken mine i går med episoden då lensmannen kom tel Lanterdevva, eller Planterhaug, i forbindelse med den ulovlige telefonen vårres som vi kalte for burma.

Feltkabelen som onkel Anton hadde med sæ fra Harstad blei gravd ned i mosen fra huset vårres på Planterhaug og bort tel tante og onkel sett hus borte i Boltåsen. Som sagt, kabelen blei lagt ned og gjømt bort for kværmandsen. Felttelefonan mella husan vårres blei satt opp. Og de virka etter hensikten.

Nu kunne bestemor prate med datra si, som var gift  og fløtta med sett tel Boltåsen, på direkten via den nye innretninga uten at ho trang å reise den lange veien gjønna den mørke bjørkeskogen for samtale. Og alt dettan måtte foregå i all hemmelighet. 

Men barn er barn. De kan ikkje holde tett om nokka som helst. Ikkje vi heller då.Vi la ut om innretninga på skolen og eller overalt vi barn møttes.
Røktan gjekk om fremskritte og ulovlighetan på Repphaugen, som ilden i svartlunta – mot eksplosjonen. Og eksplosjonen kom

 

Men dettan med privat telefoni var jo ulovlige greier kan dokker forstå. Televerket hadde jo monopol på all telefonisk- og telegrafisk kommunikasjon på den tid. .

En sommardag fekk vi på Repphaug brev fra lensmannen i Skånland. De ansvarlige der på gården heime hos oss var anmeldt av av bygdas høvding "for ulovlig besittelse av telefonapparat", som det sto i anmeldelsen.

Vi, nån oppkomlinga, som hadde tatt loven og telefonapparatan i egne hender, skulle inn tel avhør. Vi hadde jo tatt opp konkurransen med staten, fikk vi høre, og dermed ulovlig virksomhet. 

Og det var jo selvfølgelig heilt uhørt og klart ulovlig. Og det var også fordi den samme høvdingen kunne gå glipp av mukje informasjon når vi ikkje kom tel ham for å ringe. 

 

I den tid var det jo manuelle telefonsentrala rundt om i bygden. Samtalan blei kobla opp mella to eller fleire abonnenta ved hjelp av telefondamer på de samme sentralan. Og alle samtalan fra og tel blei behørig overhørt av ekspedientan eller dem som disponerte apparatan. 
 

Nei, uhørt var det at vi hadde eget opplegg mella de to gårdan vårres.

Breve fra lensmannskontoret blei behørig lest opp, tel og med fleire gonga, av de lesekyndige. Her måtte det legges opp en mot-strategi. Korsn skulle nu saken takles den dagen  lensmannen banka på ytterdøra vårres. Feltkabelen blei fjerna på dagtid, og telefonen gjømt unna. Detta i tilfelle lensmannen skulle dukk uventa opp. Lensmannen var jo venta nu ka dag som helst nu. Og han kom.

Æ huske ennu godt den dagen.

Det var en flott nord-norsk sommerdag på Planterhaug. Sola skjein over oss på slåttemarka fra skyfri himmel. En svak bris fra sydaust kom som en velsignelse. Brisen virka svalanes på de svette kroppan tel slottesliteran.

Onklan mine, Einar og Anton, slo gresse med ljåan sine. De skarpe nyslipte ljåan kutta det grønne frodige gresset de nødvendige millimetran over gressrota. Det var viktig å få med sæ mest mulig av gresse. Den vellyden då gresse blei kutta har æ ennu lagra i øran mine.

Mamma og bestemor hesja det nyslåtte gresse som brorsan bar fram tel dem på høygaffel sin. Oppgaven tel lille mæ på slåttemarka var å plukke opp høymulan og fjerne dem. En forferdelig jobb, huske æ, som æ hata som pesten.

Så en dag kom den røde folkevogna tel lensmannen tel syne på veien der nere. Han parkerte bilen sin ved porten på gårdsveien. Planen tel onklan mine blei nu satt på prøve. Han Anton, som tidvis hørte svakt, blei sendt ned for å ta i mot lensmannen. 

 

Etter ei stund sneik æ mæ nedover tel huse for å se tel den skrekkens mann av en lensmann æ hadde hørt så mukje om. Æ lista mæ forsiktig på tå bort mot kjøkkendøra. Ved den hadde vi non lange spiker banka inn i  veggen kor vi brukte å henge fra oss yttertøye før vi gjekk inn. Under disse klean, også en fremmed frakk, gjømte æ mæ. 

 

Det var bære så vidt æ turde å puste så redd var æ der æ sto gjømt bak klean. Æ hadde bære hørt så mukje om han, lensmannen, som putta folk i fengsel for ett godt ord. Nu satt han der, tyrannen, bak den store skrivemaskinen og trøkte på tastan på maskinen så de gav gjenlyd i heile romme.

Maskinen hadde han plassert på enden av kjøkkenborde, som var kledt med slitt blomstrat voksduk. Skuffelsen min var enorm samtidig som  lettelsen glei av mæ på en måte då æ fekk øye på han - selveste lensmannen.

Han så jo rett og slett menneskelig ut, syntes æ. Ikkje var han skremmanes heller sånn som æ hadde forestilt mæ ham. Han så derimot ut som en snill mann; gledelig mjuk på en måte.

Lensmannen, huska æ, spurte ut onkel Anton om den påståtte telefoninstallasjonen. Men æ syntes personlig at onkel Anton var ekstra tunghørt den dagen. Etter mett ringe forstand svarte han borti natta på de fleste spørsmålan lensmannen stilte han. Loven lange arm stillte de samme spørsmålan om og om igjen. Og svaran tel Anton sto slettes ikkje i samsvar med spørsmålan og forventningan tel lovens lange arm.

Og lensmannen var slett ikkje komfortabel med situasjonen han var hamna i. Han fekk forskjellige svar på de samme spørsmålan, gang på gang. Æ hadde så gruelig løst å hjelpe både Anton og lensmannen med forståelsen, men turde ikkje. 

 

Tel slutt pakka lensmannen ned skrivemaskinen sin, tok på sæ hatten og ytterjakken sin han hadde henganes på spikern over mæ.

På den gamle delvis utsletne tretrappa på utsia huse vårres tok lensmannen onkel Anton i handa og takka for sæ. Han forlot huset vårres på Planterhaug med omtrent uforretta sak. 
 

Strategien tel onklan mine hadde løktes fullt ut. «Tel punkt og prikke», som de sa det sjøl, og flirte godt då de møttes igjen på slåttemarka. Anton, som hadde svak hørsel fra før, skulle høre ekstra dårlig under dette avhøret. Han skulle svare lensmannen på nokka heilt anna enn det han blei spurt om. 

 

Så velløkka var planen demmes, syntes de, at i ettertid skulle Anton ta sæ av alle møtan med lensmannen om det skulle bli nødvendig. 

 

Æ huske ikkje om det blei fleire møta og avhør med øvrigheta. Og den ulovlige linja mella tante i Boltåsen og oss på Repphaugen forblei urørt, og var fullt operativ i mange år etterpå. 
 

Etter kvært som tia skred fram blei det fleire og fleire husstanda som knytta sæ tel den ulovlige linja. På en måten var burmaen datidens Facebook i bygda vårres, men då ved hjelp av ulovlige telefoni.

Seinar skal æ fortelle om den ulovlige manuelle sentralen som blei oppretta hos oss på Lanterdevva, men det var lenge etterpå lensmannen sin første besøk hos oss.